نازنینم یه دنیا حرف دارم برای گفتن،حرفایی که فقط میتونم به خودت بگم،

میخوام بهت بگم به خودم قول دادم از نو شروع کنم، مثل روز اول،

ازتو هم یه قول میخوام،اونم اینه که دوباره شروع کنیم،

دوست دارم عاشقانه زندگی کنیم و لحظه ای طاقت دوری همو نداشته

 باشیم،نه اینکه مجبورباشیم همدیگرو تحمل کنیم،

یادمه اولین باری که از هم جدا شدیم تو چشمای هر دومون برق اشک رو 

میشد دید،ولی یه روزایی رسید که هردومون اشک همو در آوردیم،

ما میتونیم،پس بیا از نو بسازیم

من امشب سکوت دلم را شکستم

سکوت شبستان غم را شکستم

قسم خورده بودم که عاشق نباشم

به عشقت شکوه قسم را شکستم

هر وقت ناامید شدی به یاد بیار  

کسی رو که تنها امیدش توئی  

وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار  

کسی رو که به صدات محتاجه  

وقتی دلت خواست از غصه بشکنی  

میان آب و آتشم برای چشمهای تو

قسم به ساحت غزل،دقیقه ای هزار بار

دلم عجیب می کند هوای چشمهای تو

چقدر با ستاره ها به لحن آب و آینه

شبانه حرف می زنم به جای چشمهای تو

از آن شبی که دیدمت،همان یکی دو قرن پیش

نشسته ام کنار دل ،به پای چشمهای تو

سکوت گاه گاه تو ،مرا شکنجه می دهد

خدا کند که بشنوم صدای چشمهای تو

اگر که شرم میکنم بگویمت که شاعرم

ولی تمام این غزل فدای چشمهای تو